Περπατώντας ανάμεσα στα ασβεστωμένα σπίτια των Αναφιώτικων, έχετε όντως την αίσθηση ότι περπατάτε στην Κυκλαδίτικη Ανάφη, από τους κατοίκους της οποίας η συνοικία πήρε το όνομα της, όταν εκείνοι μετακόμισαν εκεί. Τα όρια της περιοχής μπορούν να θεωρηθούν δύο εκκλησίες: ο Άγιος Γεώργιος του Βράχου του 17ου αιώνα στα νότια και ο Άγιος Συμεών στα βόρεια. Οι γάτες μοιάζουν να σκαρφαλώνουν παντού, οι δαντελένιες κουρτίνες κυματίζουν στον Αττικό ουρανό, η μυρωδιά από τις μπουγάδες και οι μικρές αυλές γεμάτες λουλούδια και φυτά θα σας κάνουν να νιώσετε ότι βρίσκεστε σε άλλο μέρος και σε άλλη εποχή.

Στη γωνία της οδού Πρυτανείου και στα σκαλοπάτια της Επιχάρμου, αυτή η μικρή εκκλησία δημιουργεί μία μοναδική αντίθεση με τη μαρμάρινη Ακρόπολης που φαίνεται πίσω από αυτήν. Το φθαρμένο εξωτερικό του Αγίου Νικολάου δε συνάδει με το πλούσιο εσωτερικό αυτού που κάποτε ήταν η ιδιωτική εκκλησία μιας οικογένειας βυζαντινού αυτοκράτορα. Περιέργως, το κουδούνι της εκκλησίας βρίσκεται στο εσωτερικό της, γνωστό ως το «κουδούνι της Αναστάσεως», το οποίο χτυπά μόνο κάθε 25η Μαρτίου. Οι Οθωμανοί είχαν αφαιρέσει από τις ορθόδοξες εκκλησίες τα κουδούνια τους και ο Άγιος Νικόλαος Ραγκαβάς ήταν η μοναδική εκκλησία που το είχε κρατήσει κρυφά.

Το καλύτερα σωζόμενο χορηγικό μνημείο της αρχαιότητας βρίσκεται επί της αρχαίας οδού Τριπόδων, ακριβώς κάτω από τον βράχο της Ακρόπολης. Τα ήσυχα καφέ της πλατείας είναι ένα δημοφιλές σημείο συνάντησης, ενώ στην αρχαιότητα ο δρόμος ήταν γεμάτος με πολλά παρόμοια μνημεία αφιερωμένα στους τότε χορηγούς πολιτιστικών δρώμενων. Το μνημείο είναι γνωστό και ως «φανάρι του Διογένη», καθώς λέγεται ότι ο ρήτορας ετοίμαζε τις ομιλίες του εδώ.

Όταν ο Ικτίνος και Καλλικράτης σχεδίασαν την Ακρόπολη, πιθανότατα δεν είχαν ως στόχο την τελειότητα. Ωστόσο, αυτό ήταν το απαιτούμενο για τον Δημήτρη Πικιώνη ο οποίος ανέλαβε να σχεδιάσει τα μονοπάτια από τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου έως την είσοδο της Ακρόπολης. Το μονοπάτι το οποίο ολοκληρώθηκε το 1958, εφάρμοσε τη σύγχρονη – τότε- τεχνολογία για να αναδημιουργήσει το αρχαίο σχέδιο και να του προσδώσει την αίσθηση της παλαιότητας. Ο πρωτοπόρος αρχιτέκτονας Πικιώνης έδωσε εντολή στους τεχνίτες να συλλέξουν πέτρες διαφορετικών σχημάτων, μεγεθών και χρωμάτων και επίσης δεν επέτρεψε να εξομαλυνθεί το έδαφος, έτσι ώστε κατασκευαστές να προσαρμόσουν την εργασία τους στο πραγματικό έδαφος. Λίγοι επισκέπτες της Ακρόπολης έως και σήμερα καταλαβαίνουν ότι ο δρόμος δεν είναι αρχαίος αλλά μετρά λίγες δεκαετίες ζωής.

Το παλαιότερο σπίτι στην Αθήνα κατασκευάστηκε την περίοδο 1930-1932, η οποία σηματοδοτεί σε ευρωπαϊκή κλίμακα τη στροφή της αρχιτεκτονικής από τον περίτεχνο κλασικισμό με τις διάφορες παραλλαγές του στον μοντερνισμό. Η λιτή πέτρινη πρόσοψη, με τα πολλά, μικρά παράθυρα θυμίζει περισσότερο μια ορεινή κατοικία, παρά ένα οίκημα με έμπνευση την κλασική αρχιτεκτονική. Το λιθόκτιστο ισόγειο αποτελείται από τρεις κλειστούς χώρους και τη στοά, ενώ στους χώρους του ισογείου διατηρούνται και μάρτυρες της οικοδομικής ιστορίας του σπιτιού. Μην ξεχάσετε να επισκεφθείτε τις αποθήκες και το ελαιοτριβείο στο πίσω μέρος της οικίας.